About

Which body does abstraction need?

Pleasure fills me with the first strokes on the blank canvas. Colour conjures itself with inevitable movements from under the brush. I feel free, I am alive.

My work is not about pleasure, it is the pleasure. Applying colours, undergoing the vibrations that arise. Movements that form themselves out. The lightness that suppresses the heaviness. But the heaviness that keeps saying, I am still here.

Is this my truth? Am I waging a struggle, is that why my brutal instinctive gestures emerge? Is a colour too bright? Do I refuse to allow it to exist and destroy it?

Yet I research how I can translate my feeling into image without iconography. What is my idiom when I refuse to use the existing protocols? How the mind can be present without interfering. It is a tentative formulating, a grammar of stains and lines that bring me calm.

The work begins to take shape. I love it, it is my world. Everything I experience, I see in it. Everything I cannot speak, comes to the surface. Fear, doubt, pain, will, hope. So I persist in refusing the foothold of recognition. To fulfil my language, I must intervene. Erasing what comes too easily. What too quickly tells a story that is not mine.

Meanwhile possibilities form. But the research is relentless. It demands clarity while I experience the complexity of destruction. It feels uncomfortable and at the same time it relieves. Destruction is difficult, it frightens and uglifies. Is muddling on the way? Does not-quite-knowing, having no solutions, give joy and sorrow simultaneously.

“Is de wonde de schuring van het leven?“ Is the wound the seasoning of life?

Geert Heirbaut

***********************************

Welk lichaam heeft abstractie nodig?

Plezier vervult mij bij de eerste streken op het blanco doek. De kleur tovert zich met onvermijdelijke bewegingen vanonder de borstel. Ik voel me vrij, ik leef.

Mijn werk gaat niet over het plezier, het is het plezier. De kleuren aanbrengen, de vibraties ondergaan die ontstaan. Bewegingen die zichzelf eruit vormen. De lichtheid die de zwaarte de kop indrukt. Maar de zwaarte die telkens zegt, ik ben er nog.

Is dit mijn waarheid?
Ben ik strijd aan het voeren, komen daarom mijn brutale instinctieve bewegingen op?
Is er een kleur te helder? Mag het niet bestaan? Wil ik het niet toestaan en vernietigen? 

Nochtans onderzoek ik hoe ik zonder iconografie mijn gevoel kan vertalen. Wat is mijn taal als ik de bestaande protocollen niet wil gebruiken. Hoe de geest aanwezig kan zijn zonder te dirigeren. Het is een tastend formuleren, een grammatica van vlekken en lijnen die mij rustig stemmen.

Het werk begint zich te vormen. Ik hou ervan, het is mijn wereld. Alles wat ik ervaar, zie ik erin. Alles wat ik niet kan uitspreken, komt tevoorschijn. Angst, twijfel, pijn, wil, hoop. Zo zet ik door met de weigering van het houvast van de herkenning. Om mijn taal te vervolmaken, moet ik ingrijpen. Wegstrepen wat te makkelijk is. Wat te snel een verhaal vertelt dat niet het mijne is.

Ondertussen vormen zich mogelijkheden. Maar het onderzoek is onverbiddelijk. Het vraagt om klaarheid terwijl ik de complexiteit van de vernietiging ervaar. Het voelt ongemakkelijk aan en tegelijkertijd lucht het op. Destructie is moeilijk, ze maakt bang en lelijk. Is aanmodderen de weg? Geeft het niet-weten, het geen oplossingen te kennen, de vreugde en het verdriet tegelijkertijd?

Is de wonde de schuring van het leven?

Geert Heirbaut